ocena vitro szczelności definicja
Jak leczyć Ocena in vitro szczelności rutynowego wypełnienia? Czym jest trwałą eliminację patogenów.

Czy przydatne?

Definicja Ocena in vitro szczelności rutynowego wypełnienia

Co znaczy Ocena in vitro szczelności rutynowego wypełnienia: Poprawnie przeprowadzone leczenie endodontyczne ma na celu trwałą eliminację patogenów bakteryjnych odpowiedzialnych za postęp infekcji miazgi. Po chemo-mechanicznym opracowaniu mechanizmu korzeniowego bardzo ważne jest jego szczelne zamknięcie.
Wg Chonga i Pitt Forda najlepszy materiał do wypełnień kanałów korzeniowych powinien: łączyć się z tkankami zęba i szczelnie wypełniać wierzchołek korzenia w trzech wymiarach, działać bakteriostatycznie albo bakteriobójczo, być stabilny objętościowo i odporny na wilgoć, być biokompatybilny, być dobrze tolerowany poprzez tkanki okołowierzchołkowe, stymulować regenerację tkanek okołowierzchołkowych, być nietoksyczny zarówno miejscowo, jak i dla całego organizmu, nie ulegać dysocjacji, dawać kontrast w RTG, być łatwy w zastosowaniu. Najwięcej wymagań stawianych materiałom do wypełnień korzeniowych spełnia gutaperka w połączeniu z uszczelniaczem endodontycznym. Poprawnie wypełnione kanały znacząco zmniejszają odsetek niepowodzeń w leczeniu endodontycznym. Do wykonania wypełnienia kanału sposobem termoplastycznej kondensacji gutaperki potrzebna jest specjalna aparatura do podgrzewania gutaperki (na przykład Obtura, Beefill). Niedoskonałością tej sposoby jest skurcz objętościowy gutaperki (2-4 procent). Pierwsze doniesienia na temat nowego, szczelnego materiału do wypełnień, jakim jest cement MTA (aglomerat mineralnych trójtlenków) pojawiły się w latach 90. ubiegłego wieku. Preparat ten zaczęto stosować do zamykania i perforacji ścian kanałów i wstecznego wypełniania przy resekcji wierzchołka. Zaletami MTA są: sposobność aplikacji w wilgotnym środowisku i jego szczelność. Wadą jest w miarę trudna aplikacja - to jest materiał nieplastyczny i trudno się kondensuje. Niezależne analizy wykazały, iż cement MTA ma skład zbliżony do cementu portlandzkiego, który jest znacząco łatwiej popularny na rynku, a również wiele tańszy. Do chwili obecnej rutynowo nie wykorzystywano cementów MTA i portlandzkiego do wypełniania apikalnej części kanału w konwencjonalnej endodoncji, a raczej do wstecznego wypełniania kanału w czasie zabiegu chirurgicznego. Mechanizm wiązania obu cementów wymaga kontaktu z wilgotnym środowiskiem, stąd materiały te nie znajdują wykorzystania do samodzielnego wypełnienia całej przestrzeni mechanizmu korzeniowego. Z racji na obserwowaną w większości przypadków deltę korzeniową w części apikalnej, okolica ta jest najważniejsza w sprawie prawidłowego chemo-mechanicznego opracowania, jak także jej szczelnego wypełnienia. Jednak, jak wykazały badania, użycie cementów MTA i portlandzkiego w części przywierzchołkowej daje niezłą szczelność wypełnienia. Istnieje ponadto sposobność zamiennego stosowania tych materiałów, aczkolwiek w warunkach klinicznych cementu portlandzkiego jak do chwili obecnej nie wstawiono na listę środków do użytku w stomatologii zarówno w Polsce, jak także w państwach europejskich czy w stanach zjednoczonych ameryki. Pośrodku ostatnich kilkunastu lat MTA było natomiast używane w kilkuset badaniach. W stomatologii znaleziono dla niego sporo zastosowań - od chirurgii endodontycznej, przez biologiczne leczenie miazgi, do leczenia perforacji i resorpcji kanałów i apeksyfikacji zarówno w zębach mlecznych, jak i stałych.
Twój Przegląd Stomatologiczny, 2008-10-01, s. 46